| Informatie hond |
|
Hieronder treft u veel informatie aan over de verzorging van uw hond. Klik hier als u meer informatie wilt over uw kat Vermist Jaarlijks lopen in Nederland honderden katten, honden en andere huisdieren weg. Een groot deel van hen vindt de weg naar huis nooit meer terug. Meestal zijn ze niet herkenbaar en niet geregistreerd. Daardoor is het enorm moeilijk om hun eigenaren terug te vinden! Tatoeages zijn na verloop van tijd vaak niet meer goed te lezen en zijn bovendien niet voor alle diersoorten geschikt. Daarnaast is het tatoeëren bepaald geen pretje voor het dier. Halsbandjes en naamkokertjes kunnen relatief makkelijk worden verloren, vooral tijdens de avontuurlijke tochten die uw huisdier maakt! Gevonden Tegenwoordig is er een nieuwe, unieke identificatiemethode: elektronische identificatie. Vanwege de lange naam ook wel kortweg "chippen" genoemd. Met een chip is uw huisdier altijd te herkennen, want iedere chip heeft een eigen, unieke code. De chip is kleiner dan een dubbeltje, maar voor u en uw huisdier goud waard! Een chip, wat is dat en hoe wordt hij ingebracht? De chip is een gesloten buisje van bio-glas, met daarin een microchip en een spoeltje dat als antenne fungeert. Klein is hij zeker: de Back Home chip is slechts 13,4 mm lang en heeft een doorsnede van 2 mm! Het bio-glas, zorgt ervoor dat de chip niet wordt afgestoten en dat het met het weefsel vergroeit. Op de microchip is de unieke code opgeslagen. Het spoeltje stuurt deze code naar het afleesapparaat. De chip wordt ter hoogte van de nek door een eenvoudige injectie onder de huid ingebracht. Een chip aflezen De code van de chip kan met een afleesapparaat (reader) worden afgelezen. De chip zelf doet niets; er zit geen batterijtje in en uw huisdier zal niet eens merken dat bij of zij een chip draagt! Pas op het moment dat er een afleesapparaat bij de chip wordt gehouden, gebeurt er iets. Het afleesapparaat geeft een onschadelijk signaal af, waardoor de chip actief wordt met de identificatiecode van het betreffende dier antwoordt. Invloeden van buitenaf hebben overigens absoluut géén effect op de chip! Registratie Nadat uw huisdier bij ons van een chip is voorzien, vullen wij het registratieformulier in. Deze gegevens worden opgeslagen in een speciale databank: de Nederlandse Databank Gezelschapsdieren. Na ontvangst van uw registratieformulier krijgt u een bewijs van inschrijving. Vanaf dat moment is uw dierbare vriendje altijd weer thuis te brengen! Buitenland Neemt u uw huisdier wel eens mee op vakantie? Geen probleem! De door ons gebruikte "Back Home" chip kan namelijk óók in het buitenland gelezen worden, mits 'ISO-standaard' afleesapparatuur wordt gebruikt. Aangezien de identificatiecode van de Back Home chip met de Nederlandse landencode begint ('528'), is in het buitenland meteen duidelijk dat er contact moet worden gezocht met een Databank in Nederland! Om uw hond naar Engeland, Zweden en Noorwegen mee te nemen is chippen verplicht! Inleiding
Diagnose
Het nieuwe jaar wordt in ons land traditioneel ingewijd met het afsteken van vuurwerk. Helaas vallen daarbij vaak veel slachtoffers. Niet alleen onder mensen, maar ook onder dieren. Veel honden en katten zijn bang voor vuurwerk. Ze kunnen zo schrikken van de knallen dat ze in paniek de straat op rennen. De kans dat ze dan ergens tegenaan lopen of geraakt worden door een vuurpijl is groot. Hieronder vind u een aantal tips om onnodig dierenleed tijdens de jaarwisseling te voorkomen. Laat de hond uitsluitend aangelijnd uit; op 31 december kunt u de hond het beste ’s avonds voor 22.00 uitlaten. Houd uw kat in huis en zorg ervoor dat alle deuren en ramen gesloten zijn. Inleiding Allergieën of overgevoeligheidsreacties zijn een belangrijke oorzaak van jeuk en huidklachten bij onze huisdieren. De verschijnselen variëren van af en toe een beetje jeuk tot onophoudelijk bijten, likken en krabben, soms tot bloedens toe. Oorzaak De problemen worden veroorzaakt doordat het dier overgevoelig is voor bepaalde stoffen in zijn omgeving. Het best valt dit te vergelijken met hooikoorts bij de mens, ook hier is sprake van een allergische reactie op huisstof, graszaad en dergelijke. Bij honden blijken huisstof, huisstofmijten, mens- en kattenhuidschilfers het vaakst de boosdoener. Ook van het voedsel wordt veel gezegd dat dit allergieën zou opwekken. Dit is inderdaad mogelijk, maar uit onderzoek blijkt dat dit toch maar voor een klein deel van alle overgevoeligheidsreacties verantwoordelijk is. Als een dier in contact komt met een stof die niet in zijn lichaam thuishoort reageert hij hierop met een afweer reactie. Bij een allergische reactie gebeurt dit ook, maar dan heel sterk. Er is dus sprake van een soort paniekreactie van het lichaam op een betrekkelijk onschuldige stof. Waarom dit gebeurt is nog niet helemaal duidelijk, maar de gevolgen zijn duidelijk zichtbaar: jeuk !! Verschijnselen Het meest opvallende verschijnsel is natuurlijk jeuk. Terwijl dieren met vlooien vaak alleen jeuk hebben bij hun staart en op hun rug, zie je hier vooral jeuk aan kop, oorschelpen, poten en buik. De dieren likken en knagen aan hun poten en tussen hun tenen, schuren met de kop over de grond en krabben aan buik en oren. De huid kleurt door de voortdurende irritatie zwart en er zitten soms kleine puistjes op, die later openbarsten en kleine korstjes vormen. Voorkomen Allergieen komen voor bij alle rassen, maar bij sommige rassen zien we duidelijk meer problemen dan bij andere. Voorbeelden zijn Golden Retrievers, Terriers en Poedels. Diagnose De meeste dieren met jeuk hebben geen allergie. De belangrijkste oorzaak voor jeuk blijven vlooien. Ook luizen, teken, vachtmijten en schimmels kunnen huidklachten geven.  Bovendien bestaan er ziekten van de huid zelf. Om vast te stellen of een dier allergisch is is het dus van belang eerst alle andere oorzaken voor de huidproblemen uit te sluiten. Om een voedingsallergie uit te sluiten kunnen we het dier gedurende zes weken dieetvoeding laten eten. Is er verbetering dan is een voedselallergie waarschijnlijk. Hiernaast kunnen we bij honden, net zoals bij mensen, een allergie test doen. We scheren dan een stukje huid kaal en spuiten hier een aantal stoffen in waarvan bekend is dat ze vaak problemen geven. Na een halfuur kunnen we de test aflezen. Op deze wijze zien we niet alleen of een dier allergisch is, maar ook waarvoor. Behandeling Hebben we eenmaal vastgesteld dat uw dier allergisch is dan zijn er verschillende manieren om dit te behandelen. Met medicijnen is het goed mogelijk om de klachten de kop in te drukken. Het is echter niet zo dat dit tot blijvende genezing leidt. Uw dier zal dus levenslang af en toe medicijnen nodig hebben. Een tweede manier van behandelen is desensibiliseren. We moeten dan eerst weten wat precies de allergie veroorzaakt, dus doen we een allergie test. Vervolgens wordt de patiënt gedurende enkele maanden ingespoten met een toenemende dosis van de stof die de problemen veroorzaakt. Op deze wijze hopen we het lichaam aan de stof te laten wennen, waardoor na verloop van tijd de allergie afneemt. U heeft hierbij ongeveer 65% kans op succes, maar hier moet wel bij opgemerkt worden dat als we niets doen er bij 50% spontane verbetering optreedt. Een ander nadeel van deze methode is dat het tamelijk prijzig is. Slaagt deze methode dan is het dier meestal voor lange tijd van zijn probleem verlost. Soms is het nodig om de behandeling op een later tijdstip te herhalen. Heeft het dier een voedselallergie dan is het zaak een soort voer te kiezen waarbij de klachten wegblijven. De simpelste oplossing is levenslang speciaal dieetvoer te geven. Erfelijkheid Uit het feit dat bepaalde rassen duidelijk meer problemen hebben mogen we aannemen dat het in zekere mate erfelijk bepaald is. Inmiddels is ook gebleken dat sommigen lijnen binnen een ras meer problemen hebben. Het is raadzaam terughoudend te zijn met fokken met allergische dieren. Samenvatting Huidklachten zijn een veel voorkomend probleem bij huisdieren. Allergieën zijn niet de belangrijkste reden hiervoor, maar geven wel langdurige klachten. Ieder dier dat verdacht wordt van een allergie dient goed onderzocht te worden om andere oorzaken uit te sluiten. Is eenmaal vastgesteld dat een dier allergisch is dan zijn er verschillende behandelingswijzen mogelijk. Wel moeten we ons realiseren dat het vaak levenslang een probleem voor het dier en zijn baasje blijft. De meeste teven zijn twee keer per jaar loops. Dit uit zich door een lichte bloeding. Vaak houdt een teef haarzelf goed schoon. De eerste loopsheid treed op in de periode tussen de 7e en de 15e maand. Daarna meestal regelmatig om de 6 maanden. U kunt het tijdstip het beste even noteren, zodat u van te voren ongeveer kunt berekenen wanneer uw teef loops kan worden.  Tijdens de loopsheid, die ongeveer 3 weken duurt, moet u uw teef goed in de gaten houden, zodat ze niet kan ontsnappen en er een ongewenste dekking tot stand komt. Laat haar dus gedurende deze tijd altijd aan de lijn lopen. Ook niet los om haar uit te laten rennen, want een dekking is gebeurt voordat je er erg in hebt. Als de loopsheid voorbij is kunt u de teef het beste helemaal in bad doen, zodat de geur van de loopsheid verdwijnt en de reuen niet meer lastig doen. Natuurlijk moet u niet vergeten ook het kussen of de plaid waar uw teef op ligt of slaapt en de mand na de loopsheid grondig te reinigen. Wat de reu betreft heeft u er alleen maar last van dat de reu soms vervelend kan doen door te zitten piepen en/of jammeren omdat er loopse teven in de buurt zijn. De ene reu heeft hier meer last van dan de andere. Vooral als de reu eens een keer een loopse teef heeft gedekt, dan wil het nog wel eens voorkomen dat hij de smaak te pakken krijgt en constant op zoek is naar loopse teven. Ten laatste, heeft er toch een ongewenste dekking bij de teef plaatsgehad, dan kunt u het beste onmiddellijk contact opnemen met uw dierenarts. De teef kan dan een kuur krijgen waardoor de eventuele bevruchting wordt afgebroken. Uw teef wordt daarna wel weer opnieuw loops, maar dat is beter dan ongewenste puppies. Inleiding De anaalklieren zijn twee kleine geurkliertjes die in de sluitspier van de anus ingebed liggen. Bij de voorouders van onze honden (wolven) gaven ze de ontlasting een speciaal geurtje. Hiermee werd het territorium afgebakend. Bij onze huishonden is deze functie grotendeels verloren gegaan. De kliertjes zijn er nog wel en kunnen voor veel overlast zorgen door overvuld of ontstoken te raken. Voorkomen Zoals gezegd is het mogelijk om de klieren operatief te verwijderen. De hond wordt verdoofd, de haren om de anus worden weggeschoren en de anaalklieren leeggedrukt. De kliertjes worden gevuld met een kunsthars om ze tijdens de operatie makkelijker terug te vinden. Naast de anus wordt een klein sneetje gemaakt en de anaalklier wordt uit de sluitspier gepeld en verwijderd. Vervolgens wordt de wond gehecht. De andere klier wordt op dezelfde wijze behandeld. De sluitspier mag niet worden beschadigd, want dit kan leiden tot incontinentie (het niet meer op kunnen houden van ontlasting). Inleiding Epilepsie of vallende ziekte is een aandoening van de hersenschors die er toe leidt dat de patiënt tijdelijk de controle over een deel van zijn lichaamsfuncties verliest. Bekend zijn de toevallen waarbij de hond omvalt, hevige spierkrampen krijgt, schuimbekt en urine of ontlasting laat lopen. Er zijn echter ook mildere vormen van epilepsie. Oorzaken Zoals gezegd wordt epilepsie veroorzaakt door een storing in de functie van de hersencellen. De oorzaak van deze storing kan gelegen zijn in de hersencellen zelf, maar ook allerlei ziekten elders in het lichaam kunnen het probleem veroorzaken. In veruit de meeste gevallen is er echter geen duidelijke lichamelijke afwijking te vinden en is er sprake van een kortdurende, tijdelijke ontregeling van de hersenfunctie. We spreken dan van primaire epilepsie. Voorkomen Epilepsie komt regelmatig voor bij honden. Sommige rassen zijn duidelijk gevoeliger dan andere (Poedels, Welsh Springer Spaniels, Duitse Staande zijn voorbeelden), maar het kan bij ieder ras voorkomen. Echte (primaire) epilepsie komt zelden voor bij honden jonger dan acht maanden. Meestal openbaart de ziekte zich tussen het eerste en derde levensjaar. Bij oude dieren is er vaak een andere oorzaak. Hierbij kan gedacht worden aan bijvoorbeeld hersenbloedingen of gezwellen. Diagnose Het is voor ons dierenartsen niet eenvoudig om vast te stellen of een dier epilepsie heeft. De toevallen duren zo kort dat de patiënt bijna altijd al weer uit de aanval is bijgekomen bij binnenkomst in de kliniek. Het verhaal van de eigenaar is daarom van groot belang. We willen graag weten hoe oud het dier is, hoe vaak de aanvallen optreden, hoelang ze duren, of er ook andere klachten zijn enzovoorts. Een probleem hierbij is dat de aanvallen meestal komen als het dier in rust is, dus vaak 's nachts. Het is daarom goed mogelijk dat een dier al meerdere aanvallen gehad heeft voordat het de baas opvalt. Bij jonge dieren met een duidelijk verhaal van toevallen is het meestal niet nodig om uitgebreid onderzoek te doen. Dit is wel het geval bij oudere dieren, of bij jonge dieren met meer klachten dan toevallen alleen. Aanvullend onderzoek kan bestaan uit bloedonderzoek, röntgenfoto's, hartfilmpjes etc. Behandeling Aangezien de aanvallen maar kort duren en vanzelf verdwijnen is het niet altijd nodig om een epilepsie patiënt te behandelen. Een vuistregel is dat als het dier niet vaker dan eens per zes weken een toeval heeft en deze toevallen mild van aard zijn er geen behandeling nodig is. Komen de toevallen vaker of kort achter elkaar of heeft de patiënt zware toevallen, dan is het raadzaam het dier te gaan behandelen. Er zijn een aantal soorten medicijnen die gebruikt worden bij epilepsie, waarvan fenobarbital en het hier van afgeleide mysoline de belangrijkste zijn. Bijwerkingen zijn slaperigheid en soms leverbeschadigingen. Momenteel wordt er onderzoek gedaan naar andere medicijnen, maar de experimenten zijn nog niet afgerond. Erfelijkheid Primaire epilepsie is een aangeboren en waarschijnlijk erfelijk gebrek. Het is dus verstandig om niet te fokken met dieren die er aan lijden. Samenvatting Heeft uw huisdier toevallen dan kan dit epilepsie zijn, maar dit hoeft niet. Raak niet in paniek en neem contact op met uw dierenarts. Overleg met hem (of haar) of het nodig is nader onderzoek te doen en een behandeling in te stellen. Dieren met epilepsie kunnen hier heel oud mee worden. Epilepsie veroorzaakt maar uiterst zelden gedragsafwijkingen bij uw dier. Het is een aandoening waar zowel hond als baas mee kunnen leren leven. Inleiding Deze ziekte wordt veroorzaakt doordat de alvleesklier niet meer in staat is het hormoon insuline te maken. Dit insuline zorgt ervoor dat het suiker wat o. a. met de voeding binnenkomt, omgezet wordt in andere stoffen. Omdat er in het lichaam geen of te weinig insuline wordt aangemaakt, stijgt het bloedsuiker gehalte enorm. Dit heeft o. a. tot gevolg dat het dier ondanks soms aanvankelijk veel eten en dikker worden, later vermagert. Tevens zorgt het hoge bloedsuiker gehalte ervoor dat de nier onvoldoende vocht in het lichaam vast kan houden. Dit heeft tot gevolg dat uw huisdier zeer veel gaat plassen. Om dit vochtverlies aan te vullen gaat hij/zij tevens zeer veel drinken. Het komt regelmatig voor dat honden (en ook andere dieren) veel drinken. Als de hond duidelijk meer drinkt dan normaal spreek je over te veel drinken. Een objectieve maat is als de hond meer drinkt dan 100 ml per kilogram lichaamsgewicht per 24 uur d.w.z. meer dan 1 liter per 10 kilogram per dag. Door dit vele drinken krijgt het lichaam natuurlijk veel vocht te verwerken en dus gaat het dier meer plassen.Er zijn heel wat verschillende oorzaken voor het vele drinken. De belangrijkste zal ik achter een volgens behandelen. Eerst nog wat over de diagnose.Het is vaak lastig om meteen de juiste diagnose te hebben , meestal moet er bloed- urine- en echografisch onderzoek gedaan worden, Dit gebeurt dan in verschillende stappen om zo onnodig onderzoek te vermijden. De hond moet dan wel een paar keer terugkomen of opgenomen worden. De oorzaken: Baarmoederonsteking
Soms is er geen enkele fysieke oorzaak te vinden voor het vele drinken. Dan is de enige verklaring te vinden in het psychische vlak, vaak door stress. Veel drinken bij dieren kan een lastig probleem zijn, niet alleen voor de eigenaar. Men moet soms een lange adem hebben en soms ook nogal wat kosten maken alvorens de oorzaak gevonden is. Maar een behandeling is meestal wel mogelijk.
|
Jonge puppies kunnen bij een ernstige besmetting een z.g.n. "wormbuikje" hebben dat wil zeggen een bol buikje, diarree, slechte groei, een doffe vacht en bloedarmoede. Soms zijn de wormen in de ontlasting of braaksel te zien. Vaak zullen wij aan onze hond niets merken en kunnen wij de besmetting alleen aantonen door microscopisch onderzoek op wormeieren in de ontlasting. Echter wormen verminderen de conditie en weerstand van uw hond!
Anaalklierabcessen worden geopend en uitgespoeld, maar dit is meestal zo pijnlijk dat de hond een roesje krijgt. Ook hier wordt met penicilline nabehandeld om de ontsteking weg te krijgen. Bij sommige dieren helpt het leeg drukken van de kliertjes maar heel kort. Na enkele weken zijn ze weer vol en beginnen de problemen opnieuw. In deze gevallen is het verstandig om de klieren operatief weg te nemen, de hond is dan definitief van de problemen af. 
Een verminderd gezichtsvermogen kan verschillende oorzaken hebben. Grijze staar, te herkennen aan een blauwgrijs verkleuring van het oog, is een echte ouderdomskwaal. Het leidt maar zelden tot blindheid. Het is operatief te verhelpen, mits de staar 'rijp' is en het oog geen andere afwijkingen vertoont. Een andere oorzaak is nachtblindheid, een erfelijk gebrek wat op oudere leeftijd tot totale blindheid kan leiden. Poedels en verschillende jachthondenrassen zijn hier gevoelig voor. Er is geen genezing mogelijk. Nieraandoeningen geven vage klachten. De hond is sloom en lusteloos, valt af, z'n vacht wordt dof en soms gaat het dier meer drinken en dus meer plassen. Alleen door bloedonderzoek kan met zekerheid worden vastgesteld of een dier een nierkwaal heeft. De behandeling bestaat uit het geven van dieetvoeding, eventueel aangevuld met medicijnen. Hartklachten bij de oudere hond komen meestal door lekkende hartkleppen. Met medicijnen en een aangepast dieet kunnen deze dieren geholpen worden. 